منه احمق ...

دوستی هایتان را به عشق نرسانید !

به جایی که سلام دادنش، سَر حالتان بیاورد و قربان صدقه های بی منظورش، خاص شود برایتان.

به جایی که عقربه ها وقتی کنارش هستید، برای گذشتن عجله داشته باشند و قهوه ها تلخ به نظرت نیایند.

دوستی هایتان را به جایی که یک روز حرف نزدن با او، خُلقِتان را تنگ میکند و احوال پرسی نکردنش، حالِ خوبتان را بَد میکند، نرسانید.

دوست که بمانید ، لااقل کنارِ خودتان داریدش. قدِ یک تبریکِ تولد، قدِ یک گپ و چایِ عصرانه، قدِ یک شب بخیر گفتن و عزیزم شنیدن از زبانش، قدِ نعمتِ بودنش ...

به عشق که برسانیدش، در حسرتِ دوباره شنیدنِ اسمتان از زبانش هم میمانید،

بقیه چیز ها که دیگر هیچ ...

پ ن :کاش این چیزارو قبلا میدونستم.

پ ن :زیادم فرقی نداشت اگه میدونستم یا میفهمیدم.واقعا دوستت داشتم دلبر.سیاست بلد نبودم.بلد نبودم نگهت دارم