کاش دلت از سنگ نبود ......

کلیدها به همون راحتی که در رو باز میکنند، قفل هم میکنند ...!
کاش یه تکّه سنگ بودم، یه تکه چوب، مُشتی خاک ! کاش یک نانوا بودم، یک خیاط، دست فروش دوره گرد، پزشک، وزیر، یک واکسیِ کنار خیابان !
کاش کسی بودم که تو را نمیشناخت، کاش دلم از سنگ بود، کاش اصلا دل نداشتم ...!

کاش اصلا نبودم، کاش نبودی، کاش میشد همه چیز را با تخته پاککن پاک کرد ...
کاش یکی از آجرهای خانهات بودم، یا یک مُشت خاک باغچهات، کاش دستگیرهی اتاقت بودم تا روزی هزاربار مرا لمس کنی ...
نه ... کاش دستهات بودم، کاش چشمهات بودم، کاش دلت بودم، نه ... کاش ریههات بودم تا نفسهات رو در من فرو ببری و از من بیرون بیاوری ...!
کاش من تو بودم، کاش تو من بودی، کاش ما یکی بودیم، یک نفرِ دوتایی ...!